ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΕΝΤΕΡΟΥ - ΘΕΡΑΠΕΙΑ – ΜΕΤΑΣΤΑΤΙΚΟ ΣΤΑΔΙΟ

Το 20% των ασθενών κατά την διάγνωση έχει ήδη μεταστάσεις, συχνότερα σε ήπαρ και πνεύμονες.
 

  • Η πρόγνωση των ασθενών με μεταστατική νόσο έχει βελτιωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, αλλά παραμένει κακή. Κατά μέσο όρο οι ασθενείς σε αυτό το στάδιο ζουν 2-3 χρόνια. Η 5ετης επιβίωση είναι 10%.
     

  • H χημειοθεραπεία σε συνδυασμό με θεραπείες στόχευσης, είναι οι θεραπευτικές επιλογές.
     

  • Οι θεραπείες στόχευσης είναι αντισώματα που χορηγούνται ενδοφλεβίως μαζί με την χημειοθεραπεία, αντισώματα έναντι του παράγοντα αγγειογένεσης (VEGF) και του επιδερμικού αυξητικού παράγοντα (EGFR).
     

  • Θεραπεία έναντι του EGFR, μπορούν να πάρουν όσοι ασθενείς δεν εμφανίζουν μετάλλαξη του γονιδίου KRAS. Πάντα στέλνεται υλικό από την βιοψία για μοριακό έλεγχο για μεταλλάξεις του KRAS.  Οι μισοί ασθενείς δεν έχουν τις συγκεκριμένες μεταλλάξεις.
     

  • Το 50% που έχει τις μεταλλάξεις του KRAS, δεν μπορεί να λάβει τα φάρμακα που δρουν έναντι στον EGFR, αλλά μόνο αντισώματα έναντι του VEGF.
     

  • Οι ασθενείς που δεν έχουν μεταλλάξεις του EGFR, έχουν την δυνατότητα να λάβουν όλες τις θεραπείες στόχευσης κατά την πορεία της νόσου τους.
     

  • Κακός προγνωστικός παράγοντας είναι οι μεταλλάξεις του γονιδίου BRAF, για τις οποίες επίσης πρέπει να γίνεται μοριακός έλεγχος μαζί με το KRAS. Δεν υπάρχει προς το παρόν εγκεκριμένο φάρμακο για στόχευση του BRAF στον καρκίνο του εντέρου. Οι μεταλλάξεις του BRAF ανιχνεύονται σε ποσοστό 5%-10%.
     

  • Σε ασθενείς που έχουν λίγες μεταστάσεις μόνο στο ήπαρ όταν γίνεται η διάγνωση, μπορεί να χορηγηθεί θεραπεία μετατροπής της νόσου. Χορηγείται χημειοθεραπεία και  στοχευμένη θεραπεία με σκοπό να μικρύνουν το φορτίο της νόσου στο ήπαρ, ώστε να γίνει ηπατεκτομή μαζί με την εκτομή του τμήματος του εντέρου. Οι ασθενείς που λαμβάνουν επιτυχώς θεραπεία μετατροπής έχουν 5ετή επιβίωση ακόμα και 40%-50%.
     

  • Οι κυριότερες παρενέργειες από την χημειοθεραπεία είναι: διάρροια, κοιλιακό άλγος και περιφερική νευροπάθεια.
     

  • Οι πιο συχνές παρενέργειες από τα φάρμακα έναντι του VEGFR είναι η υπέρταση, η πρωτεϊνουρία, οι θρομβώσεις και η επίσταξη.
     

  • Οι πιο συνηθισμένες παρενέργειες από τα φάρμακα που στοχεύουν τον EGFR είναι το εξάνθημα που εκδηλώνεται στο πρόσωπο και στον κορμό.
     

  • Η χημειοθεραπεία και οι θεραπείες στόχευσης είναι ίδιες τόσο στον καρκίνο του παχέος εντέρου όσο και του ορθού.
     


ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ
 

  • Μετά την αρχική χημειοθεραπεία, οι ασθενείς υποβάλλονται σε απεικονιστικό έλεγχο με αξονικές τομογραφίες κάθε 3 μήνες, μαζί με έλεγχο των επιπέδων του CEA.
     

  • Όταν υπάρχει επιδείνωση του νοσήματος, ο ασθενής ξεκινάει θεραπεία 2ης γραμμής με διαφορετικά φάρμακα χημειοθεραπείας και στοχευμένης θεραπείας.